De Mooiste Wedstrijd van Tjitske Zandstra

In De Mooiste Wedstrijd vertellen leden en oud-leden van Wêz Handich/DOW over de mooiste wedstrijd die ze ooit hebben meegemaakt als speler, coach, scheidsrechter, of supporter. Maar wat maakt een korfbalwedstrijd 'mooi'? En wat maakt die ene wedstrijd de allermooiste? In de derde aflevering: Tjitske Zandstra.

x

tjitske actiefoto

 

Het is altijd zonde wanneer blessures leiden tot een abrupt einde van een sportcarrière. Een lange periode van fysieke en sportieve prestaties kan plotseling stoppen door één verkeerde beweging. In deze categorie valt ook Tjitske Zandstra, ongeveer tien jaar geleden speelde ze haar laatste korfbalwedstrijd, toen ze gedurende een wedstrijd noodgedwongen van het veld moest worden gehaald vanwege een probleem met de meniscus. Deze kwetsuur leidde, in combinatie met haar werk- en thuissituatie, tot de beslissing om te stoppen met korfballen. Toch is ze altijd namens DOW als vrijwilligster actief gebleven. Om en nabij de twintig jaar geleden is ze begonnen als welpenbegeleidster, toen haar zoon Johan van deze leeftijdscategorie deel uitmaakte. Een aantal jaar later is Tjitske verantwoordelijk geworden voor het begeleiden van een jeugdteam. Dit ploegje heeft ze uiteindelijk vanaf het monokorfbal tot de B-aspiranten getraind en gecoacht, in samenwerking met Pieter Hoekstra. In 1995 is ze toegetreden tot het bestuur van de vereniging, waar ze maar liefst vijftien jaar lang de taak als penningmeester heeft uitgevoerd. Recentelijk is ze wederom toegetreden tot het bestuur. Verder is Tjitske commissielid van ‘de 45-euro-freonen’ en maakt ze deel uit van de gezamenlijke Technische Commissie van Wêz Handich/DOW. Kortom, ze is ondanks haar zware blessures nog altijd uitermate sterk verbonden met Wêz Handich/DOW!

 


kampioenschap ODK“Ik vind het lastig om te bepalen welke wedstrijd voor mij de allermooiste is, maar ik weet wel zeker welke wedstrijd mijn bijzonderste ooit is,” begint Tjitske haar verhaal. “Ik heb erg lang in het eerste van DOW gespeeld. In de jeugd hadden we een erg talentvolle groep in de aspiranten. Op vrij jonge leeftijd ben ik toen een aantal keer meegevraagd met de senioren, en kort daarna kreeg ik een vaste plaats in het eerste.” Doordat Tjitske al op jonge leeftijd aansloot bij de selectie heeft ze met verscheidene lichtingen in het vlaggenschip van de Eastermarder korfbalvereniging gespeeld. “Ik zat in eerste instantie als ‘broekie’ in een team met Douwe Benedictus, Harry Renkema en - de voor velen bekende - Gooitzen Zuiderveld. Later speelde ik met leeftijdsgenoten zoals Elle Blauw, Afie Kamerling, Pieter Oosterhof en Hannie Oosterman. En uiteindelijk maakte ik nog deel uit van een team met Harm de Haan, Harrie Oosterman, en Jakob en Anita Wiersema. Ik heb zelfs nog een tijdje met Sipke van Dijk in het eerste gespeeld, en het leeftijdsverschil tussen ons zegt toch veel over hoe lang ik in het eerste heb gespeeld!”

 

korbalfoto (2)Voor de gekozen wedstrijd van Tjitske blikken we terug op het zaalseizoen van 1991-1992, een succesvolle periode voor DOW, aangezien de pompeblêden het hele seizoen bovenin meedraaiden. Aan het einde van het seizoen stond een wedstrijd tegen DTS op het programma, bij winst of gelijkspel was de Eastermarder korfbalvereniging verzekerd van promotie. In de daaropvolgende wedstrijd tegen ODK kon de ploeg coach Johannes Bakker het kampioenschap veiligstellen. Dit had in deze periode kwalificatie voor de strijd om het Friese kampioenschap tot gevolg. “Ik kom uit een echte korfbalfamilie,” vertelt Tjitske. “Al van jongs af aan nam mijn beppe me in de kinderwagen mee naar de wedstrijden van mijn ouders.” Het hoge korfbalgehalte in de familie van Tjitske weerspiegelde zich in de teamsamenstelling van de kampioenswedstrijd. “Mijn vader was de coach van het team. Ik speelde samen met mijn moeder in het ene vak, terwijl tante Fokje (van Dekken) in het andere vak stond.”

Het herenkwartet van de Eastermarders was uitermate vaak trefzeker in de wedstrijd tegen DTS, waardoor er uiteindelijk met 15-10 gewonnen werd. De wedstrijd tegen ODK, één week later, bood DOW de kans om het kampioenschap binnen te slepen. Een gelijkspel was voor de Eastermarders genoeg om de eerste plaats in bezit te houden. ODK streed echter voor promotie, dus zij waren absoluut niet van plan om de punten vrijwillig aan DOW te geven. Het merendeel van de gespeelde minuten hielden de twee teams elkaar in evenwicht, maar vanaf 8-8 liep ODK uit naar een 8-12 voorsprong. DOW kwam in deze fase lastig tot goede aanvallen en was niet in staat om het gat van de korf meer te vinden. Het spelbeeld sloeg in de slotfase echter volledig om, want via drie doelpunten van Harry Rinkema en twee doelpunten van de “laconieke” Douwe Benedictus was de ploeg van Johannes Bakker in staat om op de voorsprong te bemachtigen. titel kampioenschap odkTjitske blikt terug op de kampioenswedstrijd: “Het was een enorm spannende wedstrijd! Ik weet me nog te herinneren dat Harry Renkema hard in botsing kwam met de paal en minutenlang op de grond heeft gelegen.” In de laatste minuten wist ODK de stand wederom in evenwicht te brengen, waarna de scheidsrechter op 13-13 voor het eindsignaal blies. “De ontlading was groot! We waren niet alleen kampioen, we mochten ook nog eens door voor de Friese titel.”

 

uitnodiging knkv“De strijd om het Friese kampioenschap werd gespeeld in de Cammingahal in Leeuwarden. Onze tegenstander was een jonge en zeer talentvolle ploeg, DLG (De Lege Geaën, red.) uit Sybrandaburen. Zij waren de gedoodverfde favoriet, wij waren op voorhand afgeschreven. Later hoorden we dat ze zelfs al een kampioensreceptie hadden gepland.” Het duel tussen DOW en DLG kon volgens diverse verslaggevers omschreven worden als een krachtmeting tussen talent en ervaring. “Bart Kooistra – inderdaad, dat is dé vader van – scoorde al na tien seconden. Daarna was DLG lange tijd de bovenliggende partij in de wedstrijd,” zegt Tjitske. “Ondanks dat zij makkelijker tot scoren kwamen, konden we dankzij een grotere inzet en felheid toch goed bijblijven.” De ruststand bedroeg een magere 4-6 in het voordeel van de jonge ploeg, die onder leiding stond van Tjeerd Nijboer. “Na de rust waren we een paar keer in staat om gelijk te komen, maar we kwamen nooit op voorsprong.” onverwacht kampioenEen kwartier voor het einde van de wedstrijd stond DLG met 10-12 voor. “De laatste minuten waren hartstikke hectisch. Een dame van DLG miste geloof ik drie doorloopballen. We kwamen terug tot 12-12 en uiteindelijk scoorde Bart Kooistra vlak voor tijd de 13-12!” Deze treffer bleek uiteindelijk het winnende doelpunt te zijn, waardoor DOW zich Fries kampioen mocht noemen. “Het was een zwaarbevochten, en daarom zeer bijzondere wedstrijd. Ik denk dat ze hun plannen voor de kampioenreceptie toch maar gewijzigd hebben.”                                                                                                                                                                                                                                        “Een week later mochten we Friesland vertegenwoordigen in Wezep, we gingen ’s ochtends vroeg met een bus die kant op, het voelde als een schoolreisje, haha. Het duurde wel heel lang voordat de bus kwam, want die stond te wachten in Rottevalle!” De wedstrijden in Wezep zijn uiteindelijk weinig memorabel gebleken: ”Van het toernooi weet ik eigenlijk niet meer zoveel. We hebben de finale niet gehaald, en ik kan me herinneren dat ze onze namen helemaal verkeerd uitspraken.”

artikel over dlg


Ben jij of ken jij iemand die niet kan wachten om herinneringen aan zijn/haar Mooiste Wedstrijd te bespreken met de redactie? Stuur dan een mailtje naar verslagen@wezhandich.nl!

 


Bronvermelding

Leeuwarder Courant (1992). "DOW verrassend Fries kampioen"