Wachten wordt beloond

 

Zoals u in vorige verslagen al heeft kunnen lezen heeft het derde vlaggenschip van DOW/WH het zwaar. Er zijn nog geen punten gepakt en staan zelfs in de negatieve cijfers. Wie zich nog verder verdiept heeft in de competitie ziet ook dan dat de zwaardere tegenstanders inmiddels al tegen het combiteam hadden gespeeld. Na de nipte nederlaag tegen de nummer 2 van de competitie werd er met volle moet de reis gemaakt naar Assen. Daar stond AVO 3 op ons te wachten.

Dat het weer inmiddels toe is aan het zaalseizoen bleek wel uit de temperaturen. Daar waar het een week ervoor nog ruim boven de 10 graden was, voelde het nu aan als -10. Als Nederlander raak je wel gewent aan deze snelle wisselingen, waardoor iedereen ook dik ingepakt op het verzamelpunt aanwezig was. Bij aankomst werd er zoals gewoonlijk weer begonnen met een welverdiend bakje koffie en thee, waarna al vrij vlot begonnen werd met de peptalk. En dan volgt stap 3, de warming-up. Daarna nog een kleine peptalk., zodat de Friezen klaar waren voor de wedstrijd. Op papier had Avonog maar weinig punten gepakt, dus als er punten gehaald konden worden, moest het dan nu gebeuren. Iedereen stond op scherp en zo werd de wedstrijd ook gestart.

Dat er gestreden moest worden voor de punten, was al snel duidelijk. Het duurde dan ook niet lang voordat beide ploegen de 0 al van het scorebord af hadden. Tot de rust werd er grotendeels om en om gescoord. Het gat werd niet groter dan 3 verschil, echter wel in het voordeel van de thuisploeg. Eenmaal durfden de Friezen langszij te komen, maar lang mocht dat niet duren. Met een stand van 10-9 werden de spelers om thee gestuurd. Het was wel duidelijk, er moest een schepje bovenop, de punten werden vandaag niet cadeau gegeven. Misschien was het ook wel een klein beetje onderschatting… De puntjes werden weer op de i gezet en met de tactische aanwijzingen op zak, kon de tweede helft gestart worden.

 

Toch was het weer AVO die scherper uit de kleedkamers kwam en met de score opende. Het antwoord van de Eastermar/Rottevalle combinatie duurde niet lang en zo kwam de spanning weer terug in de wedstrijd. Wat er daarna gebeurde kan niemand verklaren, was het de concentratie dat verslapte, of was het juist de scherpte van de tegenpartij? Of misschien geluk? Maar geluk dwing je af, terwijl er niets af te dwingen viel. Waar het ook door kwam, het was een moeizame fase voor de Friezen. Na 7 treffers van de Drenten mocht DOW/WH eindelijk weer eens doeltreffen. Dat de wedstrijd inmiddels gespeeld was, werd wel duidelijk. Frustrerend werd de wedstrijd richting het einde gespeeld. Het zat er vandaag niet in. De eindstand werd uiteindelijk op 22-15 vastgelegd.

Een week later stond er wederom een Drentse ploeg te wachten op de Friese combinatie, dit maal kwam concurrent DOS’46 op visite. Doordat DOS’46 zich beter wou voorbereiden dan alle andere ploegen uit de competitie, werd er in de aanloop van de wedstrijd al contact gezocht. Via het wel bekende “Whats App” werd om inside informatie gevraagd over de velden.. Dat deze informatie uitermate geheim is, bleek wel. Er werd niets prijsgegeven. Echter is iedereen te beïnvloeden en daar werd door DOS’46 uitermate gebruik van gemaakt. Een zekere Tamara werd aan de openbare opstelling toegevoegd en in ruil van haar nummer probeerde men alsnog aan de informatie te komen. Tijdens het bakje koffie/thee werd er in spanning gewacht op de tegenpartij, want hoe zou Tamara in het echt zijn…? Waar het precies mis is gegaan, durft niemand te zeggen, maar Tamara kwam niet opdagen en alle spelers van DOS’46 stonden met kunstgrasschoenen op het veld. Ondanks het prachtige weer, was dit type schoenschol niet ideaal voor de zachte velden van DOW/WH. De velden waren nog erg vochtig, waardoor men snel weggleed.

Om stipt 12:00 uur werd de laatste wedstrijd van dit jaar gestart. De ondanks lange en goede aanvallen, werd de score door de gasten geopend. Daarna kon DOW/WH weer in de achtervolging. Met name het tweede aanvalsvak had moeite om een aanval neer te zetten. Na ieder schot werd de bal door het achterverdedigende DOS’46 afgevangen. Doordat de gasten op die manier veel in balbezit kwamen, kregen zij ook vaker de kans om uit te lopen. Dit lukte dan ook.

Na 10 minuten spelen werd het nog vervelende voor de thuisploeg, ze zagen Vincent geblesseerd uitvallen. Terwijl Sido nog bezig was de stand bij te werken in 1-3, moest hij het veld al betreden. Niet gerekend op zo vroeg al te moeten wisselen, moest er ook in het veld nog gewend worden aan de nieuwe bezetting. Dit resulteerde in lange aanvallen, met veel kansen.

Tot aan de rust was toch de Drenten die de voorsprong namen en daardoor de thuisploeg in de achtervolging moest. De maximale marge werd 1 minuut voor rust op 4 doelpunten gezet, 6-10. Dat een doelpunt snel gemaakt kan worden, werd in de laatste minuut wel duidelijk. Er vielen nog 3 doelpunten, twee voor de thuisploeg en de laatste voor rust kwam op naam van DOS’46, 8-11.

In de rust werden de puntjes weer op de ï gezet. Het eerste aanvalsvak, met daarin een uitstekende goed ingevallen Sido, moest niets veranderen. Daar was het tempo hoog, kansen rijkelijk en speelden uitstekend. Aan de andere kant viel wel wat te verbeteren, het tempo was te laag, werden te veel fouten gemaakt en er werd niet goed genoeg samengewerkt.

Met de nieuwe afspraken op zak, werd er aan de tweede helft begonnen. De eerste aanval was gelijk een daalder waard, de aansluitingstreffer werd gemaakt. Dit maakte de Drenten wakker en daar maakten ze gelijk gebruik van. Ze wisten in een korte tijd een gat te slaan van 5 doelpunten. Een groot gat om nog te dichten, maar de hoop werd door de Friezen niet verloren. Gestaag werden de aanvallen effectiever en resulteerde in doelpunten. Ondanks dat ze ziek was, kwam Lisa de laatste 15 minuten het veld versterken. Met nog maar 1 doelpunt achter (14-15) was er nog veel mogelijk. Het was voor de spelers even wennen aan het verse bloed, maar al gauw had de aanval de draai weer gevonden. De laatste minuten waren om te snijden. Ondanks de vele kansen werd er niet veel meer gescoord. DOW/WH wist nog wel 3 keer langs zij te komen, maar nog niet de voorsprong te pakken. Bij een stand van 17-17 en nog zo’n 5 minuten te spelen perste Lisa bijna al haar laatste kracht uit haar tenen en schoot van een grote afstand voor het eerst de ploeg op voorsprong. Door uitstekend verdedigend werk en geduldige aanvallen kon de wedstrijd uitgespeeld worden en zo werden de eerste punten binnen gehaald!! Het heeft een tijd geduurd, maar eindelijk was het dan zover. Verlost van de verschrikkelijke – voor de punten. Door de winst op de mede concurrent staan ze nu gelijk met elkaar, beide op +1. Ook helpt de winst voor een opsteker richting het zaalseizoen, want dat staat ook alweer op het punt van beginnen!

Het wachten was niet alleen op de punten, ook op ander belangrijk nieuws… De vrijdag werd Jacob vd Berg (Jappie) al vermist op trainen. Hij bleek huisarrest te hebben gekregen, het “rammelde” een beetje bij het thuisfront en dan laat je je vrouw niet alleen ;-). Dat de spanning van dit heugelijke nieuws binnen de ploeg hoog zit, bleek wel door de bereikbaarheid. Niemand liet de mobiel alleen, om zo op de hoogte te blijven. Zondag bleek alles verder rustig te verlopen.. Het kleine wonder heeft een goed plek bij moeders. Op maandagmiddag is de nieuwsgierigheid toch te groot geworden en zo heeft ze voor het eerst het daglicht mogen bewonderen.

Namens de hele ploeg willen we Jacob en Anne Femke hartelijk feliciteren met de geboorte van hun dochter, Berber!!! We wensen jullie veel plezier samen van dit mooie wonder!!